Schuld en verantwoording
Schuld is een centraal begrip in de Bijbel. De mens staat voor God als overtreder van zijn wet en is verantwoording verschuldigd aan de Heilige die hem schiep en zijn geboden gaf.
God is geen neutrale waarnemer. Hij ziet, Hij oordeelt, en Hij roept de mens op tot rekenschap. Wie zijn schuld erkent, kan vergeving ontvangen; wie ze verbergt, leeft in angst.
"Want allen hebben gezondigd, en missen de heerlijkheid Gods."
Romeinen 3:23
Objectieve en subjectieve schuld
Theologen spreken van objectieve schuld — onze staat voor God als zondaars — en subjectieve schuld — het besef van die staat. Objectieve schuld bestaat ook wanneer iemand het nog niet beseft.
Zonder besef van schuld is er geen echte bekering. Het evangelie is bedoeld voor zondaars die weten dat zij God en hun naaste tekortgedaan hebben, niet voor wie zichzelf rein achten.
Schuld kan niet weggewuifd worden
Moderne cultuur relativeert schuld vaak als construct of overblijfsel van verouderde moraal. De Bijbel neemt schuld serieus als iets dat voor God bestaat, ongeacht menselijke erkenning.
Schuld kan niet weggewerkt worden door goede daden of vergelijking met anderen. Alleen Gods genade in Christus kan schuld wegnemen door die schuld op Christus te leggen.
De weg naar vergeving
Johannes schrijft: als wij onze zonden belijden, is Hij getrouw en rechtvaardig om ons de zonden te vergeven. Belijdenis is het overgeven van schuld aan Hem die rechtvaardig én genadig is.
Wie in Christus gelooft, staat niet langer onder veroordeling. Zijn schuld is weggenomen omdat Christus de volle prijs betaald heeft. Zo wordt schuld de deur naar genade.
"Als wij onze zonden belijden, Hij is getrouw en rechtvaardig, dat Hij ons de zonden vergeve."
1 Johannes 1:9