Vijand, geen vriend
Sommige culturen behandelen de dood als natuurlijk of zelfs vriendelijk. De Bijbel ziet haar anders. De dood is vijand, gevolg van de zondeval, en scheiding die niet oorspronkelijk was. Christus kwam om haar te overwinnen.
Paulus schrijft dat Christus moet blijven regeren totdat Hij alle vijanden onder zijn voeten gelegd heeft. De laatste vijand is de dood.
"En de laatste vijand, die vernietigd zal worden, is de dood."
1 Korinthe 15:26
Overwinning op Golgotha
Door zijn eigen dood heeft Christus de macht van de dood gebroken. Hij ging erdoorheen en kwam eruit. Zijn opstanding is het bewijs dat de vijand niet het laatste woord heeft.
Gelovigen delen die overwinning nu al in beginsel. De dood scheidt hen niet van Christus' liefde. Zij sterven, maar zij sterven in de Heer.
Geen dood meer
Openbaring belooft dat de dood niet meer zal zijn. Geen graf, geen ziektebed dat definitief scheidt, geen angst die families verscheurt. De eschatologische bestemming is leven in overvloed.
Deze belofte maakt palliatieve zorg en medische inzet des te menselijker: wij bestrijden de dood uit liefde voor leven dat God schepte.
Leven in de schaduw van de vijand
Tot de dag van voltooiing leven wij in de schaduw van de dood. Wij zien ongeluk, ziekte en ouderdom. Toch bidt de kerk met Paulus: Dank zij God, Die ons de overwinning gegeven heeft door onze Heere Jezus Christus.
Die dankzegging is geen ontkenning van pijn, maar vertrouwen dat de vijand al verslagen is in de kern.