Een verbondsvolk
God verbindt Zich niet los van zijn volk met abstracte beloften, maar in een verbond van trouw en liefde. Abraham, Israël en de nieuwe gemeente delen één lijn: God zegt “Ik zal voor u zijn tot een God, en gij zult Mij tot een volk zijn.” De kerk is geen vrijwilligersvereniging, maar de gemeenschap van het verbond.
In het nieuwe verbond is Christus de middelaar. Zijn bloed bekrachtigt wat de profeten voorzegden: wet geschreven op het hart, zonden vergeven, persoonlijke kennis van God. Leden van de kerk leven als mensen die deze beloften dagelijks mogen betreden.
"En Ik zal een verbond des vredes met hen maken; het zal een eeuwig verbond zijn."
Ezechiël 37:26
Teken en belofte
Sacramenten zijn verbondstekens. Doop en avondmaal bevestigen wat God spreekt: u bent Mijn volk, Ik ben uw God. Tekens zijn geen magie; zij werken door de Heilige Geest samen met het Woord in het hart van gelovigen en hun kinderen.
Daarom hoort de kerk kinderen niet buiten het verbond te plaatsen. Zij worden opgenomen, onderwezen en aangesproken als dragers van de belofte. Persoonlijk geloof is nodig om de zegening te genieten, maar de belofte reikt al vroeg tot hen die onder de zorg van gelovige ouders staan.
Wederzijdse verplichtingen
Een verbond kent twee kanten. God belooft genade; zijn volk antwoordt met gehoorzaamheid uit dankbaarheid, niet uit angst. De kerk belijdt zijn wet en roept tot heilig leven. Wie het verbond veracht door opzettelijke ongehoorzaamheid, kan door discipline worden gewaarschuwd.
Verbondsgemeenschap betekent ook onderlinge zorg. Leden dragen elkaars lasten, delen bezittingen waar nodig en getuigen samen in een wereld die God niet kent. Het verbond maakt vreemden tot familie en schept banden die sterker zijn dan bloed alleen.
De grote vergadering
Het verbond reikt voorbij één generatie. Gelovigen uit alle tijden worden in de Brief aan de Hebreeën een grote wolk van getuigen genoemd. Op aarde vormen zij één kerk; in de hemel zullen zij voltooid verenigd zijn rond het Lam.
Tot die dag onderhoudt de gemeente het verbond door het Woord, gebed en sacrament. Elke zondag proclameert zij opnieuw: dit is het bloed van het nieuwe verbond, uitgestort voor velen tot vergeving der zonden. Zo blijft de kerk een verbondsgemeenschap in beweging naar de volheid.